Staande tussen de graven

In een ver en toch nabij verleden
Staande tussen de graven;
Wolken omsloten het hemelgewelf
Zonlicht accentueerde hier en daar
Zoals een volgspot op de scène,
Het zuchten van de wind
Beroerde de weinige bladeren
Takken bewogen stil,
En rust heerste, en vrede
Weg van het gewoel, de haast, de drukte
Tastbaar was enkel de eeuwigheid.

In een ver en toch nabij verleden
Staande tussen de graven;
Mensen treurden om verlies
Herinneringen vlogen als vlinders
Als kleurige stipjes door gedachten heen,
Tranen trokken lijnen op de wangen
Was alles nu voorbij
Of was eens gedeelde liefde sterker,
Een zonnestraal viel op het graf
Vertelde in stilte van het leven
Van vriendschap, liefde, tederheid en kracht.

In een ver en toch nabij verleden
Staande tussen de graven;
Ging ik een eindweegs met hen mee
Op de weg van afscheid nemen
Langs droefheid en herinneringen,
Hun pijn wegnemen kon ik niet
Enkel een klein woord, een gebaar
Hoop en nabij-zijn,
Het boek van het leven niet gesloten
Een bladzijde omgedraaid
Samen schrijven we verder.

In een ver en toch nabij verleden
Staande tussen de graven;
Vertelde ik hen van al de namen
Geschreven, gebeiteld, in de stenen
Moeders, vaders, zonen, dochters,
Elke naam heeft zijn verhaal
Van goede en kwade dagen
Van dromen en verlangens,
Elke naam vertelt van leven
Van wat mensen deelden
Van wat ons doet leven.

In een ver en toch nabij verleden
Staande tussen de graven;
Herinner ik mij die dag
Vader was gestorven
Verdriet was ook mijn deel,
Met moeder, broer en zus bij het graf
Omringd door onze geliefden
Door nabijheid van zovelen,
Afscheid vertelde ook mij het verhaal
Van liefde en verbondenheid
Van leven en eeuwigheid.

In een ver en toch nabij verleden
Staande tussen de graven;
In het zuchten van de wind
Horen we het verhaal van leven
Van stille eeuwigheid.
In een ver en toch nabij verleden
Staande tussen de graven;
Kwetsbaarheid, nabijheid,
Verbondenheid, troost,
Een mens op weg
Langs paden van oneindigheid.

Patrick Vanderhoeven 2021
Omdat een mens slechts echt geven kan wat hij zelf mocht ontvangen….
Omdat een uitvaartondernemer een mens is met een hart en een ziel….