Je wordt een deeltje van de familie.

by | sep 18, 2023 | Magazine #7 | 0 comments

Dempsey Wenes was als uitvaartplanner nauw betrokken bij het afscheid van Lisa Ampe: “In mijn job wil ik zo dicht mogelijk bij mensen staan. Een afscheid kun je pas écht goed vormgeven als je in hun wereld binnenstapt, hoe confronterend dat ook is.”

Van opleiding is hij goudsmid, maar door een speling van het lot werkt Dempsey al meer dan tien jaar in de uitvaartsector. Hij gaf het afscheid van zijn twee jong overleden broers vorm van A tot Z. Hij doet de job met hart en ziel, vertelt hij, en dat was niet anders toen de ouders van Lisa bij hem terechtkwamen om haar uitvaart te verzorgen.

“Twee weken voor Lisa stierf, is Lisa’s papa bij ons in het rouwcentrum beland voor een kennismakingsgesprek. Hij wilde weten wat de mogelijkheden allemaal waren om op een zo mooi mogelijke manier afscheid te nemen en hoe wij daaraan tegemoet konden komen. We hadden al snel een vertrouwensband en na het overlijden bleef de klik. Lisa lag aanvankelijk thuis opgebaard, het was haar wens om zo lang mogelijk daar te mogen blijven. Maar door omstandigheden moesten we sneller schakelen en werd haar lichaam overgebracht naar het rouwcentrum. Om aan Lisa’s vraag tegemoet te komen, hebben we daar onze creativiteit gebruikt. De kamer in het centrum werd volledig gestript en op maat ingericht met foto’s, knuffels, tekeningen, bloemen uit haar eigen tuin, een sterrenlamp… Die inrichting hebben we samen met haar ouders en familie verzorgd. Het werd tot aan de begrafenis een vertrouwde, huiselijke plek die helemaal vertelde wie Lisa was. Kennissen, klasgenoten en vriendjes van Chiro vonden het achteraf gezien een stuk minder moeilijk om haar te komen groeten. We hadden een immense drempel weggenomen.”

BELLENBLAAS, BALLONNEN & LIEVEHEERSBEESTJES

De manier waarop volwassenen met rouw omgaan, bepaalt hoe kinderen dat in hun latere leven zelf doen. Taboes wegnemen en de deur naar het levenseinde op een gemoedelijke manier openen, werkt heilzaam. Net dat kon Dempsey door zijn aanpak realiseren. Lisa’s klasgenoten kwamen – hoe gek het ook klinkt – graag naar haar kamer in het rouwcentrum en de uitvaart werd voor de aanwezigen een magisch moment. In een verduisterde aula met kleurrijke heliumballonnen en een bellenblaasmachine konden ze naar foto’s van Lisa kijken. Er was live kindermuziek en de asurne in de vorm van een lieveheersbeestje werd het centrale symbool tijdens en na het afscheid. Een ‘viering’ van het leven en een teken van hoop, onderstreept Dempsey. Die hoop blijft overeind.

“Ondanks het onmetelijke verdriet, heb ik nog steeds een fijne band met Lisa’s familie. De uitvaart en het feit dat we ze samen vorm konden geven, heeft daarbij geholpen. De connectie met de ouders en naasten blijft en ergens vind ik het jammer dat ik Lisa niet bij leven echt leerde kennen. Toch ben ik in haar wereld en die van haar familie binnengestapt. De klik blijft. Je kunt niet met elk gezin zo close worden, maar bij kinderen en jongvolwassenen is de band sowieso intens.”

Dempsey breekt vanuit zijn expertise bewust een lans voor ‘nabije’ uitvaartzorg, in de breedste zin van het woord.

“Je merkt dat er vaak een kloof gaapt tussen uitvaartondernemers en betrokken families. Alles gebeurt uiteraard met de beste bedoelingen, maar ik ben van mening dat je in de periode rond een overlijden echt een deeltje van de familie wordt. Dan moet je mensen betrekken door naar hen toe te gaan, liever nog dan dat ze zelf naar het uitvaartcentrum moeten komen. Een afscheid kun je pas écht goed vorm geven als je in hun wereld binnenstapt en niet andersom, hoe confronterend dat ook is. Ik ben blij dat ik het voor Lisa en haar familie heb kunnen en mogen doen.”

www.leiekant.be

Tekst Benedikte Van Eeghem
Foto’s © Tania Mertens