Griet Moors en de kunst van het niet tastbare

by | sep 18, 2023 | Magazine #7 | 0 comments

“Tussen de dingen bewegen”
In ons leven bouwen we vaak iets op. Om dat soms plots in elkaar te zien storten. Het kan ook veranderen in een andere, heilzame constructie. Dit gegeven vormt zowat de leidraad voor de kunstwerken van Griet Moors. Na een groot en intens verlies zei Griet een toekomst als ingenieur-architect vaarwel. Wat in de plaats kwam, is bijzonder.

Op de expo ‘In Absence’ op de campus van PXL-MAD in Hasselt kon je kennismaken met het werk van Griet Moors. Op een gekantelde stoel bij de rand van een zwembad lijken wat handdoeken te liggen. Het doet wat denken aan de tristesse van toeristen die de nacht ervoor al een plekje reserveren langs het water. Of zit je hiermee verkeerd?

Griet Moors: “De oorsprong hiervan ligt bij een residentie die ik vorig jaar deed in Spanje. “Dat was bij Arteventura, opgericht door een Belgisch koppel in Andalusië. Ik had wat textielwerk meegenomen en het was er erg heet. Toen dacht ik: ik ga bij en in het zwembad werken. (lacht)
Door met die doeken te werken, ontstonden er spelers of acteurs. Het werd een soort theater waarin ook de zon en de wind een rol speelden bij dat water. Zo kwamen er tijdelijke constructies die ik met fotografie ging vastleggen. Die constructies laten samengaan, het vastleggen en daarna weer loslaten. Dat vormt de rode draad in mijn werk.
Ik ging me professioneel met kunst bezighouden nadat mijn vriend stierf. Ik ging schilderkunst studeren en werkte tegelijk met objecten, die vrij duidelijk over dat verlies gingen. Gaandeweg maakte ik minder symbolische werken en mengden eerdere interesses zich met de manier waarop ik naar de dingen kijk, naar dat tijdelijke. Ik kijk met een blik die gelinkt is met schilderkunst en het ruimtelijke. Denk aan het kleurgebruik of de transparantie, het omgaan met materiaal.
Bij die stoel gaat het om het weergeven van de tastbare wereld en wat niet tastbaar is, hier via zijn spiegeling. Het beeld vormt over die grens heen een geheel, zoals je in het dagelijkse ook herdenkt of meedraagt wat er fysiek niet meer is.”

Er is die beroemde scène uit de film ‘American Beauty’. Een plastic zakje dat door de wind wordt weggeblazen. Wat banaal is, verandert in een ballet, haast kunst. Is het een gelijkenis?
“Ik vind dat een mooie link. Het is schoonheid zoeken in soms minder mooie situaties. Er was op de expo nog dat andere beeld van het plastic, deels ingegraven in het zand. Dat kwam ik vorig jaar tegen op een strand in Sri Lanka. Dat was vervuild en lag bij de vloedlijn vol plastic.
Maar het was mooi om te zien hoe de constructies door het overspoelen van het zeewater elke keer weer veranderden. Om de paar seconden gaf dat een andere tekening. De beeldtaal deed me denken aan de kleurrijke lintjes die in India worden opgehangen aan vaste constructies, als teken van hoop.”

Het werk van Griet Moors is bijzonder gevarieerd en slaat ook aan bij het grote publiek. Op een uitkijktoren in Dilsen-Stokkem plaatste ze glazen, deels gevuld met water. ‘Landschapslenzen’ viel erg in de smaak bij de passanten.
“Door mijn opleiding als architect ben ik gewend om naar plaatsen te gaan om daar iets te doen. Om daar de mogelijkheden te zien voor je zelf jouw stempel daarop gaat drukken. Op een site werk ik altijd in interactie met de omgeving. Op die uitkijktoren wilde ik het landschap gebruiken. Ik besloot te werken met transparante materialen, met water en met glas. Ik liet de glazen door de bezoekers vullen. Zo zag je bij het voorbijgaan landschapjes constant veranderen. Dat gaf de esthetiek van de schilderkunst weer, ook met de kleuren van een zonsondergang.”

‘In Absence’ bewees hoe mooi je de brug kan slaan tussen verlies en kunst. Het is jammer dat het niet vaker lijkt te gebeuren. In de muziekwereld levert het constant prachtalbums op.

“Bij beeldende kunst gebeurt dat ook maar vaker bedekt, minder rechtstreeks. Geen woorden die benoemen, maar gevoelens die worden vertaald in vormen, kleuren, houdingen, materialen, werkwijzen, … De beelden moeten het zelf vertellen en zijn daarin minder eenduidig. Zo speelt er ook in mijn werk niet onmiddellijk één bepaald zichtbaar onderwerp. Er verglijden meerdere thema’s in die ook ruimte laten voor de blik van de kijker. Het werk wordt meer overgedragen via de gevoeligheden die in de beelden zitten.”

www.grietmoors.com
instagram: grietmoors

Tekst Dominique Piedfort
Foto’s © Griet Moors