De mysterieuze kunst van Steven Peters Caraballo.

by | mrt 8, 2024 | Magazine #9 | 0 comments

‘Blond girl looking at absolutely nothing’, het is een werk van Steven Peters Caraballo dat intrigeert. Volgens kunstkenners staat zijn oeuvre dicht bij de realiteit, maar lijkt alles te leiden naar een andere, wat dreigende wereld. Hoe ziet de kunstenaar uit Hasselt dat zelf? Dat vroegen we hem even. Staart het blonde meisje inderdaad naar helemaal niets?

“Ik heb van dat beeld al verschillende werken gemaakt. Voor mij is het niet noodzakelijk om een gezicht te schilderen”, vertelt Steven. “Dat is voor mij niet altijd een noodzaak als ik met dat werk iets wil zeggen. Dit beeld kwam ik online tegen, op een bepaalde manier vond ik dat boeiend. Je ziet een onschuldig meisje met vlechtjes, maar eigenlijk krijg je niets te zien. Alleen maar de achterzijde zien, dat vond ik een sterk beeld. Het is aan de kijker om daar zelf iets aan toe te voegen. Ik leg mijn werken niet graag uit. De kijker mag daar een interpretatie aan geven. Ik wil de toeschouwer niet in een bepaald kanaal duwen. Het is boeiender om de vrijheid te hebben om naar een bepaald beeld te kijken. “

“Ik leg mijn werk niet graag uit.”

Drag queens

Een ander werk van Steven Peters Caraballo toont een duikende eend met zijn achterste in de lucht. Er zijn ook de portretten van toegetakelde drag-queens gebaseerd op Polaroids van Andy Warhol. Wijst dat naar de dreiging waarover recensies het hebben?
Met deze ingreep breng ik het thema rond gender terug in de actualiteit. Ik heb een heel uitgebreid gamma van thema’s. Ik vind het interessant voor mezelf om alles heel breed te houden. Een beeld heel sec weergeen interesseert me erg. Online vind ik vaak erg sterke beelden. Daar maak ik dan een screenshot van om het in een map te bewaren en er later iets mee te doen, natuurlijk hou ik daarbij rekening met de auteursrechten. Ik fotografeer ook zelf en gebruik tegenwoordig AI om beelden te genereren.”

Luc Tuymans

Dat van dat brede gamma is allerminst gelogen. Zo maakte Steven ooit een werk dat tientallen portretten van Luc Tuymans herbergde. “Dat is anderhalf jaar geleden, volgens mij. Het was mijn ode aan één van de beste schilders van België. Tuymans werd toen 64, daarom heb ik 64 portretten gemaakt. Op basis van één beeld ben ik redelijk vrij beginnen schilderen, in de vorm van een draaiboek. Daar heb ik een animatie van gemaakt zodat hij lijkt te spreken. Ik maakte het werk voor een tentoonstelling in Borgloon waarvoor ik carte blanche kreeg. Ik kon me volledig laten gaan, het was fijn om echt een ruimtelijk werk te kunnen maken.”

Tweeling

Toen we Steven contacteerden, kwamen we per ongeluk bij zijn tweelingbroer Stefan uit, ook een fel gewaardeerd kunstenaar. Dat lijkt wel een interessant gegeven. Is het voor een tweeling bijvoorbeeld niet moeilijk om een eigen weg in de kunst te vinden?
“Ik zie dat meer als een voordeel. Ik bekijk mijn broer een beetje als mezelf. Vraag ik hem om een mening, dan is dat ergens de mening van mezelf die ik niet kan geven. We hebben natuurlijk hetzelfde DNA, toch is het andere persoon. Zijn werk is helemaal anders dan dat van mij. Al hebben we hetzelfde parcours afgelegd. Maar ieder zijn eigen ding, weet je. Er is wel veel wisselwerking en interactie, ook omdat we naast elkaar wonen. We springen vaak bij elkaar binnen. Dan vertellen we over elkaars tentoonstellingen, zo wordt het soms wat competitief, het is in elk geval motiverend. Want je wil als tweeling niet op hetzelfde niveau blijven.”

Van Gogh

Het thema ‘broers’ zou je een kleine rood draad kunnen noemen. Steven was ooit resident in het geboortehuis van Vincent van Gogh in Zundert, maar tijdens dat verblijf leek Vincents broer Theo hem meer te fascineren. “Theo was de oudere broer die hem motiveerde toen Vincent met zichzelf worstelde. Dat vond ik een mooi gegeven. Theo is een speciaal personage in dat hele verhaal van Vincent. Ik vond het daarom belangrijk om meer rond Theo te werken. Hij was ook de mecenas van Vincent, zo kwam ik eigenlijk uit bij dat werk rond Luc Tuymans, hem zie ik wat als een mecenas voor mij. Hij heeft voor mij de schilderkunst, die in België wat aan het doodbloeden was, terug opengegooid.”
We spraken Steven tijdens de feestdagen. 2024 is intussen afgetrapt. Zijn er interessante projecten die voor hem op til staan? “In de lente plan ik een solotentoonstelling, wellicht bij Gallery Ysebaert in Sint-Martens-Latem. Ik werkte twee jaar rond het thema dat wat past bij Sereni. Mijn uitgangspunt was het schilderij ‘Het eiland van de doden’ van de Zwitserse kunstenaar Arnold Böcklin. Het is een mythisch eiland dat niet bestaat. Het beeld kwam in mij op toen ik met mijn zoontje op het kerkhof was. Daar wilde ik een verhaal rond opbouwen. Ik kan er nog niet te veel over kwijt, maar het gaat tegen de lente wel goedkomen.”

stevenpeterscaraballo.com

Tekst: Dominique Piedfort
Beeld: © Steven Peters Caraballo