Charlotte Verrecas vond zingeving in Pakje Troost.

by | mrt 8, 2024 | Magazine #9 | 0 comments

Zin in een bakje troost? Je hoort het meestal in Nederland voor wie zin heeft in koffie. Charlotte Verrecas uit Sint-Kruis in Brugge vond hier inspiratie voor haar missie. Al draait ‘Pakje Troost’ niet om koffie. Charlottes verhaal begint bij het verlies van haar geliefde broer.

“Mijn broer is drie jaar geleden gestorven, dat gebeurde middenin corona”, vertelt Charlotte. “We hebben wel afscheid van hem kunnen nemen. Het was zomer, dat afscheid kon dus buiten gebeuren. Maar we hebben een heel grote familie, heel veel mensen konden jammer genoeg niet komen.
Kort daarna is er een vzw opgericht om geld in te zamelen voor de palliatieve eenheid waar mijn broer is gestorven, via een wandeltocht langs de kust. Ik besloot om knuffelkaartjes te maken. Het ging om tekeningen van foto’s van het afscheid van mijn broer.

Daarmee heb ik niet alleen een mooi bedrag verzameld. Ik vernam van veel mensen dat ze die kaartjes erg troostend vonden. Toen begon het idee te rijpen voor ‘Pakje Troost’. Ik ben kort daarna gesprekken aangegaan over troost. Wat betekende troost voor andere mensen? Bijna elke keer kwam het op hetzelfde neer.  Haast iedereen wilde erkenning voor de pijn. Helaas stapte hun omgeving daar vaak van weg. Daar staken geen slechte bedoelingen achter. Niemand wilde de toestand niet erger maken dan het al was. Maar het gevolg was wel dat de mensen die troost nodig hadden, zich nog eenzamer gingen voelen.

Zo kwam ik bij de missie van Pakje Troost uit: mensen helpen die graag willen troosten, maar niet weten hoe. Mensen ervan bewust maken hoe belangrijk troost wel is. Ik heb een webshop met de mooiste troostcadeautjes en er zijn workshops waarmee ik wil inspireren. Er komen elke keer weer andere dingen bij. Dat doe ik vooral als ervaringsdeskundige, maar ik heb onlangs ook een erg interessante rouwopleiding gevolgd via Vanessa van Trøst. “

Wie even passeert op de website van Pakje Troost, komt onder meer een werking met troostcompagnons tegen of een workshop die zich richt naar jonge schoolkinderen. Dat lijkt bijzonder.
“Die troostcompagnons heb ik niet zelf uitgevonden. Er komt niet zoveel respons op. Die begeleiding in troost ligt nog wat moeilijk, vermoed ik. Al weet ik uit mijn eigen ervaring dat de behoefte heel groot is om met andere mensen te kunnen praten. Die gesprekken hoefden niet altijd heel diep te gaan. En gewoon een keer met iemand kunnen babbelen, dat is niet voor iedereen weggelegd.

Ook bij de scholen ligt de drempel nog wat hoog. Ik denk dat men te vaak denkt dat het om een zeer trieste workshop gaat. Wat helemaal niet het geval is. Het zijn altijd mooie ervaringen. Een kind dat begint te huilen, toont zich moedig, dat laat verdriet toe. Je hoeft daar niet diep op in te gaan. Troost is dan weer belangrijk. Aan een kind laten zien hoe krachtig troost kan zijn, dat kan zo belangrijk zijn voor later.”

‘Pakje Troost’ richt zich vooral naar rouwverwerking, maar de klanten zijn ook mensen die het gewoon heel moeilijk hebben of kampen met een burn-out. “Mijn doel is om vooral te laten zien dat je er voor de andere bent. Dat de mensen weten dat ze niet alleen staan. Mijn doel is om ‘Pakje Troost’ ooit volledig zelfstandig te kunnen runnen. Ik heb grote dromen en denk aan een echte winkel of het project van de troostcompagnons dat echt kan uitgroeien. Maar dat is voorlopig toekomstmuziek.”

“Ik zie vooral de schoonheid van de mensen.”


Sint-Kruis is een deelgemeente van Brugge. In West-Vlaanderen lopen de mensen meestal niet met hun gevoelens te koop. Speelt dat misschien mee in die hoge drempels?
“Ik merk wel dat veel mensen in de buurt dit wat vernieuwend vinden. Toch krijgt ik regelmatig berichtjes van mensen die de website bezochten en Pakje Troost erg ontroerend vinden. En bijna iedereen die een keer passeert, komt altijd terug. Ik krijg vaak de vraag of het niet triest is, om altijd met verdriet bezig te zijn. Zo zie ik dat helemaal niet. Ik zie vooral de schoonheid in de mensen. Ik zie het meer als zingeving. Toen mijn broer pas was gestorven, stelde ik vragen bij de zin van het leven. Nu heb ik het gevoel dat zijn dood op die manier misschien een klein beetje zin heeft gebracht.”

pakjetroost.be

Tekst: Dominique Piedfort
Foto’s: © Bynouchka, Bianca Dewamme