37 jaar is mijn broertje geworden. 37 jaar waarvan 11 beladen, niet langer onbevreesd…

Hij was net 26 geworden toen de hemel op ons hoofd viel, als het ware uit het niets.
Een hersentumor, kwaadaardig, met een prognose van zo’n 9 maanden. BAM!
Ik herbeleef dat moment bij de neuroloog nog regelmatig, in slow motion…
Ik zie de professor praten, zie hoe de kin van mijn grote broer beeft en voel aan de andere kant hoe mijn moeder crasht.

De dagen, weken, maanden die erop volgden waren er van vele emoties : Onbegrip, ongeloof, onmacht, boosheid, verdriet, strijdvaardigheid… Het ene contrast na het andere, afgaand op het ritme van de resultaten van scans en bloedwaardes. Het was een wonder, wisten de artsen ons te vertellen. De tumor bleef weg. Niet volgens het boekje, maar helemaal zoals ons hart had gehoopt!

27/03/2020 : Ik had mijn doodmoe maar dolgelukkig jarig zoontje net in bed gelegd. We hadden er het beste van gemaakt, zo’n verjaardag in lockdown… het was een wondermooie dag. Tot een berichtje van mijn papa me van mijn wolk katapulteerde.
Mijn broer had sinds enkele dagen last van zijn zicht, even gebeld naar zijn Prof in UZ Leuven, een scan werd ingepland.
Hij was terug… na al die jaren was die verdomde tumor terug. En hij had zich in alle stilte genesteld, om niet meer te verdwijnen. Met mijn achtergrond als oncologisch verpleegkundige wist ik meteen waar we voor stonden… En hoewel verdriet, boosheid, slapeloosheid weer deel werden van mijn dagen en nachten, was mijn strijdvaardigheid groter dan ooit! We zouden er de mooiste, beste, warmste weken OOIT van maken!
Mijn creativiteit floreerde, coronaregels werden netjes gerespecteerd maar liefdevol omgebogen tot unieke momenten samen. En naarmate de zomer lonkte en er meer mogelijkheden kwamen konden we telkens meer tegemoetkomen aan de bucketlist van mijn broer. Zijn toestand ging achteruit, maar op gevoelsvlak kwamen we dichter dan ooit… In groepjes van 10 werden vrienden ontvangen, er werd gelachen en gefeest, vissen met de vrienden, een laatste golfpartijtje samen met onze papa… Nooit hebben we zoveel gezelschapsspelletjes gespeeld, de apérokes werden een dagelijks lichtpuntje, er werd samen gehuild én genoten.

Net geen 3 maanden na het verpletterende nieuws besloot mijn broertje afscheid te nemen van het leven. Hij wilde niet dood, hij leefde zo graag… maar het kader waarin hij zich bevond was nu eenmaal dit… Door de invulling die we samen hebben kunnen geven aan zijn laatste weken hier, was het goed zo.

Nooit eerder heb ik contrast gevoeld als in die periode! Het was écht BITTERZOET! Verdriet en liefde zijn ZO ontzettend hard verbonden. Je kan ze écht op hetzelfde moment voelen!
Zijn aangekondigde afscheid en de tijd die we daardoor samen hebben kunnen benutten zijn een ontzettend groot cadeau geweest. (Binnen het kader waarin we zaten off course) Laat geen kans onbenut om je liefde uit te spreken, geniet van het kleinste lichtpuntje elke dag, maak de dood bespreekbaar en creëer eindeloos veel mooie momenten zolang het kan. Het werkt verbindend, hartverwarmend en is helend beyond limits, voor diegene die sterft én diegene die verder leven.

Het was zijn levensmotto, voor altijd … CARPE DIEM!

Lies Minschart
www.liefenleed.be
www.instagram.com/lies_liefenleed/
www.facebook.com/liesliefenleed/