Zeven jaar geleden overleed mijn zus totaal onverwacht. Niemand zag het aankomen, ze leek zo gelukkig, lachte altijd en stond voor iedereen klaar. Ze was het zonnetje in huis, ook toen ze klein was, de clown in ons gezin. Altijd vrolijk, altijd goedgezind. Ik bewonderde haar want zelf zat ik vaak genoeg niet zo lekker in mijn vel. Als puber was ik schuw en verlegen, zij niet. Zij had overal vrienden en ging met iedereen om. Praatte makkelijk en mensen vonden haar direct leuk en fijn in de omgang. Ze was ook populair bij de jongens, al leek ze daar niet veel om te geven. Ze deed vooral haar eigen ding en ging haar eigen weg.

Na haar scheiding ging ze dapper verder als alleenstaande mama van haar twee grote liefdes, Axelle en Julien. Ze stond er ook vaak alleen voor, want haar ex man, de vader van de kinderen, had een nieuwe relatie en leefde in zijn eigen euforie. Mijn zus bleef de vrolijke ‘Mie’ die ze altijd was geweest. Ze vulde het huis met kindergeluiden, bakte elke woensdag pannekoeken en maakte van iedere dag een feestje. Er leek geen vuiltje aan de lucht.

Tot die dag… een wandelaar vond haar in het bos. Alles was tot in de puntjes geregeld. Zo was zij. En niemand, maar dan ook niemand had ook maar het minste vermoeden gehad.
Ik heb mij vaak afgevraagd waarom ze niemand in vertrouwen heeft genomen. Zelfs ik heb niets gemerkt aan haar, hoewel we twee handen op één buik waren. Ik had haar willen helpen, vasthouden, omhelzen en zeggen dat het goed ging komen, wat haar pijn of angst ook was.

Vol verdriet en onbegrip belde mijn vader dezelfde dag nog met de uitvaartondernemer, hij was heel begaan en geen vraag was teveel voor hem. Hij zat met ons, hoorde ons, en hielp ons alles regelen. We mochten zelf keuzes maken en beslissingen nemen. De uitvaart was prachtig, we vierden haar leven en het voelde bijna als een feestje. Zo had mijn zus het graag gewild.
Om ons rouwproces te ondersteunen stelde de betrokken uitvaartondernemer voor om een online herdenkingspagina aan te maken. We zaten met zoveel onbeantwoorde vragen en zijn ervaring leerde dat steun van familie en vrienden tijdens het rouwproces van ongekend belang is, zeker met name na een zelfdoding.

We leefden toentertijd in een roes maar besloten zijn advies op te volgen. Hij was immers de man met ervaring in dit soort zaken. Haar herdenkingspagina was nog niet aangemaakt of het stroomde vol met lieve berichten, vrolijke foto’s, betekenisvolle verhalen van familie, vrienden en collega’s. Het leek wel of iedereen die ze ooit gekend had nog even iets tegen haar wilde zeggen. Een stukje van haar met ons wilde delen. Wat een warmte. Wat een liefde. Het voelde alsof ze er weer was. Ik kon haar in elk verhaaltje herkennen, en de foto’s brachten haar lach weer tot leven. Iemand deelde een video van haar 25ste verjaardag en ik werd overspoeld met mooie herinneringen uit die tijd. Wat was ze mooi en puur.
Het doet mij veel dat ze ook ook voor anderen zoveel betekend heeft.

“Mijn zus, mijn lieve grote zus. Telkens als ik je mis kom ik je hier opzoeken, lees ik de teksten, bekijk ik de plaatjes en speel ik de video af die ik ondertussen al duizenden keren gezien heb en van buiten ken. Ik ben dan even bij jou en jij bij mij. Het is ons momentje. Samen; hoewel ik hier soms ook met je twee lieve kinderen zit. Zij waren nog klein toen je heenging en kennen je voornamelijk uit de verhalen die ze hier lezen en van ons horen. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat dit plekje bestaat en dat ik je op deze manier voor altijd een beetje bij mij houd. Hier praat ik met je en deel ik mijn zorgen met je. Ik vraag je advies en luister… heel stilletjes… of ik heel misschien je stem nog hoor. Ik voel dat dit onze plek is, dat we elkaar nog altijd tegenkomen hier en dat je als het ware door dit digitale raampje meekijkt of alles goed gaat met mij, met papa en mama en met je twee liefste schatjes.
Je bent en blijft voor altijd in ons hart.“

www.tillalways.com